Logo UP
Strona główna Rozpocznij studia Dlaczego UP Aktualności Informacje Dla prasy Kontakt
Struktura Uczelni
Na skróty...
Galerie zdjęć i filmy o Uniwersytecie
Wirtualny Spacer po obiektach Uniwersytetu
Profesor Aharon Seidenberg

Profesor Aharon Seidenberg pochodzi z rodziny spolszczonych Żydów. Urodził się 17 marca 1943 r. w getcie w Warszawie, już po dwóch wielkich akcjach likwidacyjnych. Matka Aharona, by ratować niemowlę, oddała je do Domu Małego Dziecka im. ks. Gabriela Piotra Baudouina, założyciela pierwszego warszawskiego „domu dla podrzutków”. W sierocińcu Aharon został ochrzczony, otrzymał imiona Feliks Kajetan, a po wojnie adoptowała go polska rodzina z Torunia. W 1946 r. matka, cudem przeżywszy wojnę, odnalazła synka i w 1950 r. wyemigrowali do Izraela.

Profesor Seidenberg studiował filozofię, historię i pedagogikę na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley i w Los Angeles, gdzie w 1974 r. otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych za rozprawę poświęconą XIX-wiecznej reformie kształcenia na Uniwersytecie Harvarda. Rozwój i reformowanie systemu kształcenia to najważniejsze pole działalności naukowej i organizacyjnej Profesora Seidenberga. Największe Jego osiągnięcia związane są z kolejnymi etapami reformy systemu kształcenia nauczycieli w Izraelu. Profesor Seidenberg już w latach 70. i 80. był członkiem komitetów powoływanych przez ministrów edukacji Izraela, których zadaniem było przekształcenie studiów nauczycielskich w wyższe szkoły pedagogiczne.

W 1984 r. Profesor Seidenberg został wybrany rektorem Beit Berl College, wiodącego ośrodka kształcenia nauczycieli w Izraelu. Na tym stanowisku pracował przez prawie ćwierć wieku (do 2008 r.), jednocześnie wykładając na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie i na uniwersytecie w Tel-Aviwie. Dzięki działalności Profesora Beit Berl od lat 80. do dzisiaj wyznacza nowe kierunki w kształceniu nauczycieli i działa na rzecz podniesienia prestiżu tego zawodu w społeczeństwie. Prezydent Izraela, Icchak Navon, w dowód uznania dla osiągnięć kierowanego przez Profesora Seidenberga ośrodka, zadecydował o przekazaniu Mu nadzoru nad realizacją reformy kształcenia nauczycieli, wprowadzającej dyplomy magisterskie dla nauczycieli oraz o uczynieniu z Beit Berl jednostki nie tylko edukacyjnej, ale również naukowej.

Ważnym elementem w działalności profesora Seidenberga są działania zmierzające do lepszego zrozumienia i współdziałania różnych mniejszości w Izraelu. Najlepszym tego dowodem jest zorganizowanie w Beit Berl kolegium arabskiego, gdzie studiuje młodzież palestyńska. Jest to jedyna tego rodzaju inicjatywa w ośrodkach kształcenia nauczycieli w Izraelu, która była szeroko komentowana i wywołała nie zawsze pozytywne reakcje w społeczeństwie.

Osobiste koleje losu i wiara, że nawet głęboko zakorzenione animozje można zamienić na przyjacielską współpracę dzięki lepszemu poznaniu skłoniły Profesora Seidenberga do podejmowania działań nie tylko wśród obywateli Izraela pochodzenia arabskiego, ale również na rzecz budowania przyjacielskich stosunków między Żydami, Niemcami i Polakami. Działalność Profesora w Niemczech i współpraca z takimi fundacjami, jak Sydel Foundation i Ebert Foundation, zostały docenione przez prezydenta Niemiec, który odznaczył Go Srebrnym Krzyżem Zasługi.



LAUDACJA

Profesor Aharon Seidenberg
Doktor honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego


Magnificencjo,
Wysoki Senacie,
Czcigodny Panie Profesorze,
Szanowni Goście!
Exegi monumentum aere perennius
Stawiłem sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu
(Horacy, Pieśń III, 30)

Ten horacjański motyw wyrażający marzenie poetów o zapewnieniu sobie dzięki twórczości trwałej, wykraczającej poza granice własnego kraju sławy może być jednak stosowany również do innych wybitnych dokonań. Takich jak dokonania Profesora Aharona Arthura Seidenberga, wybitnego humanisty i pedagoga.

Profesor Seidenberg urodził się w roku 1943, w okresie II wojny światowej. Jedną z najtragiczniejszych kart niemieckiej polityki ludnościowej w czasie II wojny światowej był program zagłady Żydów. W Polsce przedwojennej największym skupiskiem ludności żydowskiej była Warszawa. Eskalująca od niemieckiego okupanta spirala zła dotycząca Żydów warszawskich miała swój początek już 28 października 1939 r., miesiąc po kapitulacji stolicy. Nakazano wówczas Radzie Starszych Gminy sporządzenie spisu wszystkich Żydów mieszkających w Warszawie. Zarządzeniem gubernatora okręgu warszawskiego Ludwiga Fishera wszyscy Żydzi w wieku ponad 12 lat mieli od 1 grudnia 1939 r. nosić białe opaski z gwiazdą Syjonu. Następnie okupant wydał cały szereg antyżydowskich zarządzeń, m.in. zamknięcie synagog, zamknięcie szkół dla dzieci żydowskich, radykalne ograniczenie praw majątkowych, zakaz jazdy koleją, zakaz wstępu do parków publicznych i chodzenia po „lepszych” ulicach, wprowadzenie przedziałów w tramwajach „tylko dla Żydów”. W dniu 12 października 1940 r. – podczas święta Jom Kippur – gubernator podpisał rozporządzenie o utworzeniu w Warszawie getta. Rozkaz gubernatora wprowadzono w życie już 26 listopada tego roku. W getcie, będącym symbolem zniewolenia i cierpienia warszawskich Żydów, zgromadzono aż 450 tysięcy mieszkańców miasta.

W warszawskim getcie przebywali też rodzice Profesora Seidenberga, którzy pochodzili z rodzin spolszczonych Żydów; wprawdzie jego dziadek chodził w Radomiu do szkoły rabinackiej, ale odszedł z gminy i edukację dokończył w szkole świeckiej. Ojciec pochodził z Sokołowa Podlaskiego, matka z Góry Kalwarii, ale wykształcenie w pensji dla dziewcząt odebrała w Warszawie. W domu rozmawiano po polsku i w jidysz. Rodzice Aharona wzięli ślub w sokołowskim getcie, a po rozpoczęciu II wojny światowej trafili do getta w Warszawie. Prawdopodobnie tutaj 17 marca 1943 r. urodził się Aharon. Było już po dwóch wielkich akcjach likwidacyjnych (z niemal pół miliona mieszkańców zostało około 50 tys.) i osobistej inspekcji warszawskiej dzielnicy żydowskiej przeprowadzonej przez Himmlera, Komisarza Rzeszy do Spraw Umocnienia Niemczyzny, odpowiedzialnego za tworzenie hitlerowskiego aparatu terroru i zagłady Żydów. Ojciec Aharona został zamordowany, ale matka jakimś cudem uniknęła wywózki do Treblinki.

Dzieci urodzone w getcie warszawskim nie miały żadnych szans na przeżycie. Chcąc ratować niemowlę, matka Aharona wydostała się z getta kanałami na aryjską stronę, mając nadzieję, że znajdzie tam pomoc. Przypadkowo spotkana Polka dała im schronienie i przechowała przez jedną noc. By zwiększyć szansę dziecka, Matką podjęła decyzję, by Aharona oddać do Domu Małego Dziecka im. ks. Gabriela Piotra Baudouina, założyciela pierwszego warszawskiego „domu dla podrzutków”. Szefowa placówki dr Maria Wierzbowska i pracujące w niej zakonnice szarytki ukrywały więcej żydowskich dzieci. W sierocińcu Aharon został ochrzczony, otrzymał imiona Feliks Kajetan, a po wojnie adoptowała go polska rodzina z Torunia. Również matka Aharona zdołała dotrwać do końca wojny w obozie pracy pod Częstochową. Dopiero w 1946 r. odnalazła synka. Po kilku latach pobytu w Łodzi, w styczniu 1950 r. siedmioletni Aharon z matką wyemigrował do Izraela.

Tragiczna historia wczesnego dzieciństwa Felka Kajtusia do dzisiaj stanowi podstawę ważnej części działalności Profesora Seidenberga, zmierzającej do pogłębiania zrozumienia między Polakami i polskimi Żydami. Jak zauważa w swojej recenzji Profesor Szewach Weiss, „Gehenna jaką przeżył w nieludzkich, szatańskich warunkach odcisnęła trwały ślad, który był widoczny w jego późniejszej działalności związanej z realizacją ludzkich – humanistycznych wyzwań”. Ważnym elementem tej działalności jest dążenie do uhonorowania Polaków, którzy w czasie II wojny światowej z narażeniem swojego życia ratowali Żydów. Podczas uroczystości nadania tytułu „Sprawiedliwi Wśród Narodów Świata” za udzielanie pomocy i narażanie własnego życia dla ratowania innych, za niespotykaną dobroć i odwagę przyznanego przez Instytut Yad Vashem Marii Wierzbowskiej, pełniącej w czasie okupacji niemieckiej funkcję dyrektora Domu Małego Dziecka im. ks. Baudouina, Profesor Seidenberg, przemawiając w imieniu uratowanych Dzieci Holokaustu, powiedział:

Postawa pani Wierzbowskiej jest dowodem miłości do człowieka, miłości do dziecka bez względu na jego religię, rasę i pochodzenie. […] Wierzyła ona, że każdy człowiek ma prawo do życia […]. Ratowała innych, sama narażając się na niebezpieczeństwo. My, dzieci, które przeżyły, jesteśmy najlepszym dowodem na to, że wszystko, co zrobiła, było tego warte. Pragnę wyrazić wdzięczność za to, że mogłem wyjść z piekła i zbudować normalne ludzkie życie...

Działalność Profesora na tym polu jest znana i doceniana w Izraelu i gdy w 60. rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim do Warszawy przyjechała izraelska delegacja, Profesor Seidenberg był jej członkiem, na zaproszenie ówczesnego premiera Izraela Yitzhaka Rabina.

Po przybyciu do Izraela, w latach 1950–1958 Aharon uczęszczał do szkoły podstawowej w Tel-Avivie, a w latach 1958–1962 do gimnazjum. Po ukończeniu szkoły średniej odbył służbę wojskową w Siłach Obronnych Izraela. W 1967 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, a po Wojnie Sześciodniowej wyjechał do Los Angeles. Studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim, gdzie uzyskał licencjat z Amerykańskiej Historii Współczesnej – jako głównej specjalności – i z Filozofii Żydowskiej – jako drugiej. W 1969 r. rozpoczął na tej samej uczelni studia magisterskie na kierunku Historia, które ukończył w 1970 r. Po uzyskaniu magisterium rozpoczął studia na kierunku pedagogicznym, wybierając specjalność Historia i Rozwój Współczesnych Uniwersytetów. W 1974 r. otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych za rozprawę poświęconą XIX-wiecznej reformie kształcenia na Uniwersytecie Harvarda.

Do Izraela Aharon Seidenberg wrócił w 1974 r. z żoną i dwójką dzieci. W 1979 r. został ojcem po raz trzeci. W Izraelu podjął pracę w kolegium nauczycielskim w Beit Berl oraz na Uniwersytecie w Tel-Avivie, Hebrajskim Uniwersytecie w Jerozolimie i Uniwersytecie w Beer-Shevie. Rozwój i reformowanie systemu kształcenia pozostaje najważniejszym polem działalności naukowej i organizacyjnej Profesora Seidenberga. Profesor Szewach Weiss podkreśla, że „naród żydowski wracając do swej starej ojczyzny przystąpił do procesu integracji między różnymi plemionami wchodzącymi w jego skład. To był przyspieszony mesjanizm. Aharon Seidenberg poświęcił się edukacji. Był to najważniejszy instrument integracji starego i nowego narodu”. Największe jego osiągnięcia na tym polu związane są z kolejnymi etapami reformy systemu kształcenia nauczycieli w Izraelu. Profesor Seidenberg już w latach 70. i 80. był członkiem komitetów powoływanych przez ministrów edukacji Izraela, których zadaniem była transformacja studiów nauczycielskich w wyższe szkoły pedagogiczne.

W 1984 r. Profesor Seidenberg został wybrany rektorem Beit Berl College, wiodącego ośrodka kształcenia nauczycieli. Na tym stanowisku pracował przez prawie ćwierć wieku (do 2008), jednocześnie wykładając na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie i na uniwersytecie w Tel-Aviwie. Dzięki działalności Profesora Beit Berl od lat 80. do dzisiaj wyznacza nowe trendy w kształceniu nauczycieli i działa na rzecz podniesienia prestiżu tego zawodu w społeczeństwie. We wczesnych latach 90. Profesor Seidenberg zasiadał w komisji kierowanej przez prof. Benny’ego Kedara z Uniwersytetu Hebrajskiego, podległej bezpośrednio Radzie Szkolnictwa Wyższego. Komisja ta oceniała reformy dotyczące kształcenia nauczycieli, wprowadzone 10 lat wcześniej. Przygotowując nową koncepcję kształcenia nauczycieli Profesor Seidenberg współpracował blisko z dwoma ministrami edukacji: pierwszym z nich był Zvulun Hammer, drugim Issac Navon, który później został prezydentem Izraela. To właśnie Issac Navon, doceniając innowacje wprowadzone w uczelni kierowanej przez Profesora Seidenberga, przyłączył do niej siedem innych kolegiów, w tym Kolegium Sztuk Pięknych i Arabskie Kolegium Nauczycielskie, a tym samym zadecydował o niekwestionowanym nadzorze Beit Berl nad realizacją reformy kształcenia nauczycieli oraz o wprowadzeniu już nie tylko dyplomów licencjata, ale również magisterskich dla nauczycieli oraz o uczynieniu z Beit Berl jednostki nie tylko edukacyjnej, ale również naukowej. W latach 1990–1994 Profesor Aharon Seidenberg był przewodniczącym Rady Rektorów Kolegiów Nauczycielskich. Doceniając zasługi rektora z Beit Berl Minister Spraw Zagranicznych Szymon Perez oraz Minister Edukacji Szulamit Alloni mianowali go w 1992 r. przedstawicielem Izraela do Delegacji Wspólnoty Europejskiej.

Profesor Aharon Seidenberg to nie tylko praktyk wprowadzający ciekawe innowacje w kierowanej przez siebie uczelni. Ma też duże zasługi jako historyk i teoretyk nowoczesnej edukacji akademickiej. Jego praca doktorska, której tytuł w tłumaczeniu na język polski brzmi: Od reform do profesjonalizacji: zmiana postaw wobec edukacji akademickiej na Harvardzie, została opublikowana w 1974 r. Przedstawił w niej rozwój kształcenia akademickiego na Uniwersytecie Harvarda, począwszy od połowy XIX w. do czasów współczesnych. Z rozprawy dowiadujemy się, w jaki sposób uczelnia ta uległa przekształceniu z tradycyjnego college’u w nowoczesny uniwersytet i jaką rolę pełni we współczesnym społeczeństwie. W procesie tym ważne były nie tylko badania naukowe, ale także zmiana kontaktów między wykładowcami a środowiskiem studenckim. Dużo uwagi poświęcił autor w swojej pracy kontrowersjom w poglądach uczonych uniwersyteckich na teorię darwinowską. Debata darwinowska, mimo iż miała niewielki wpływ na rozwój instytucjonalny uczelni, podniosła jej naukowy prestiż i stała się siłą jednoczącą nową grupę społeczną: naukowiec–profesjonalista.

Podsumowaniem doświadczeń Profesora Aharona Seidenberga w reformowaniu izraelskiego systemu kształcenia nauczycieli i porównaniem z systemami w innych krajach jest napisany wspólnie z Profesor Tamar Ariav esej: Ferment in Eductaion: A Look Abroad (Ferment w edukacji: spojrzenie na zagranicę), wydany w publikacji zbiorowej przez Uniwersytet w Chicago w 1995 r. Praca przedstawia ogólne tło złożonej struktury społeczeństwa izraelskiego oraz opisuje system edukacji, podkreślając szczególną rolę Beit Berl College. Podsumowanie zawiera krytyczną analizę obecnej sytuacji i wskazuje możliwe drogi przyszłego rozwoju.

Ważnym elementem w działalności Profesora Seidenberga są działania zmierzające do lepszego zrozumienia i współdziałania różnych mniejszości w Izraelu. Najlepszym tego dowodem jest rozwijanie w Beit Berl Kolegium Arabskiego, gdzie studiuje młodzież palestyńska. Jest to jedyna tego rodzaju inicjatywa w ośrodkach kształcenia nauczycieli w Izraelu, która była szeroko komentowana i wywołała nie tylko pochlebne reakcje w społeczeństwie. Profesor Henryk Żaliński wspominając swoją wizytę w Beit Berl College pisze, że „już podczas śniadania w uczelnianej stołówce spotkaliśmy siedzących razem roześmianych studentów Żydów i Arabów. Wywołało to nasze zdumienie, gdyż wiedzieliśmy o konfliktach i napiętych stosunkach między tymi narodami”. Natomiast Profesor Szewach Weiss podsumowując osiągnięcia profesora Seidenberga na tym polu zauważa: „Podczas swojej służby zdobył szczególne miejsce w świecie nauk pedagogicznych. Stworzył system edukacyjny charakteryzujący się integracją między grupami etnicznymi Żydów, ale też między większością żydowską i mniejszością arabską” i dalej: „pod wpływem Profesora Aharona Seidenberga College stał się pomostem między dwoma narodami żyjącymi w Izraelu”.

Osobiste koleje losu i wiara, że nawet głęboko zakorzenione animozje można zamienić na przyjacielską współpracę dzięki lepszemu poznaniu skłoniły Profesora Seidenberga do podejmowania działań nie tylko wśród obywateli Izraela pochodzenia arabskiego, ale również na polu budowania przyjacielskich stosunków między Żydami, Niemcami i Polakami. Działalność Profesora w Niemczech i współpraca z takimi fundacjami, jak Sydel Foundation i Ebert Foundation, została doceniona przez odznaczenie Go srebrnym krzyżem zasługi przez prezydenta Niemiec.

We współpracy Profesora Seidenberga z Polską ważne miejsce ma nasza Uczelnia. Podpisana w 2006 r. przez Profesora Aharona Seidenberga i ówczesnego Rektora Profesora Henryka Żalińskiego umowa dotycząca współpracy naukowej, dydaktycznej i kulturalnej między naszymi uczelniami zakładała m.in. podejmowanie wspólnych badań naukowych i wspólnego uczestnictwa w międzynarodowych programach badawczych i dydaktycznych, wymianę planów i programów nauczania, organizację wspólnych konferencji i sympozjów naukowych zarówno pracowniczych, jak i studenckich, wymianę pracowników naukowo-dydaktycznych, doktorantów i studentów, wymianę publikacji naukowych, wydawanie prac, zawierających rezultaty wspólnych badań oraz udzielanie pomocy pracownikom partnerskich uczelni, starających się o stypendia rządowe i staże naukowe w Polsce i w Izraelu. Do dzisiaj umowa ta, przedłużona przez obecnego rektora Beit Berl College, Profesor Tamar Ariav, zaowocowała już ośmioma międzynarodowymi konferencjami naukowymi, których ustalenia zostały opublikowane. W ramach współpracy wykłady gościnne w Beit Berl wygłosiło ponad dwudziestu wykładowców z naszej uczelni (polonistów, filozofów, historyków, filologów), a kilkunastu wykładowców z Beit Berl wykładało na naszej uczelni. Co nie mniej ważne – umowa umożliwia coroczną wymianę ok. 10-osobowych grup studentów między naszymi uczelniami.

Profesor Henryk Żaliński w podsumowaniu swojej recenzji pisze:

Tytuły i godności doktora honoris causa nadawane są ludziom wybitnym, twórczym, pomysłowym, o nieprzeciętnej inteligencji, których działalność może być wzorem do naśladowania. Powinni to być ludzie o nieposzlakowanej postawie moralnej, posiadający umiejętność podejmowania decyzji nie tylko odważnych, ale także mądrych i społecznie potrzebnych. Taką osobą bez wątpienia jest Profesor Aharon Seidenberg, świetny organizator izraelskiego systemu edukacyjnego, dzięki któremu zawód nauczyciela zyskał wysoki prestiż. Profesor Seidenberg przyczynił się nie tylko do zbliżenia różnych mniejszości narodowych i religijnych w Izraelu, czego dowodem są wspólnie studiujący żydowscy i arabscy studenci Beit Berl College, ale także do budowania na szerszym polu przyjacielskich stosunków i współpracy między Żydami, Niemcami i Polakami. Profesor całym swoim przebogatym, aktywnym i twórczym życiem, niepozbawionym momentów ciężkich i tragicznych, zaświadcza, że w pełni zasługuje na wyróżnienie najwyższą godnością, jaką może nadać nasz Uniwersytet. Jednoznacznie zatem popieram wniosek Rady Wydziału Filologicznego o nadanie Panu Profesorowi Aharonowi Seidenbergowi tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie.

Profesor Szewach Weiss konkluduje, że działalność Profesora Seidenberga „trwale wpisała się na karcie historii naszego narodu. Jest tym, dla którego pokój jest najważniejszy. Dlatego z punktu widzenia akademickiego i moralnego rekomenduję Profesora Aharona Arthura Seidenberga do zaszczytu doktora honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie”.

Powyższe opinie jasno dowodzą, że Profesor Aharon Seidenberg może z dumą powtórzyć za Horacym: Exegi monumentum aere perennius.


dr hab. Mariusz Misztal, prof. UP
Kraków, 13 grudnia 2012 r.



LAUDATION

Your Magnificence,
Members of the Senate,
Honorable Professor,
Dear Guests!
Exegi monumentum aere perennius
I have raised a monument more lasting than bronze
(Horace, Ode III, 30)

This line of Horace, expressing all poets’ dream, that their work will ensure them eternal, international fame, may also be applied to other exquisite achievements, such as the achievements of Professor Aharon Arthur Seidenberg, a distinguished humanist and pedagogue.

Professor Seidenberg was born in 1943, during the Second World War. One of the most tragic pages of the Nazi policy concerning population was the programmed extermination of Jews. In Poland, before the Second World War, the largest population of Jewish citizens lived in Warsaw. The escalation of the spiral of evil, initiated by the German occupants, started already on 28 October 1939, a month after the capitulation of the Polish capital. The Elders of the Jewish Community were ordered to prepare a list of all Jews living in Warsaw. According to the law imposed by the Warsaw Governor, Ludwig Fisher, all Jews aged above 12 were obliged to wear white bands with the star of David on their sleeves. Next, the Nazis issued a whole range of anti-Jewish regulations: closing the synagogues, closing the schools for Jewish children, radical restrictions on inheritance law, prohibition of train travel, prohibition to enter public parks and to walk the “better” streets, introduction of “Jews only” compartments on trams, etc. On 12 October 1940, during the Yom Kippur, the Governor signed the order to create a ghetto in Warsaw. The order was realized on 26 November 1940. The Ghetto – the symbol of slavery and suffering of the Warsaw Jews – became the prison of 450 thousand citizens of the city.

Among them were the parents of Professor Seidenberg. They came from Polonized Jews’ families. One of the grandfathers attended a Rabbinical school in Radom, yet he quit and completed his education in a lay school. The father came from Sokołów Podlaski, and the mother – from Góra Kalwaria, but she received education at a school for girls in Warsaw. They spoke Polish and Yiddish at home. Aharon’s parents got married in the ghetto in Sokołów, and after the Second World War broke out, they found themselves in the Warsaw Ghetto. Probably here, on 17 March 1943 Aharon was born. It was already after two large liquidation actions had taken place (of the initial half a million, only about 50 thousand inhabitants remained), and after the Warsaw Jewish district had been inspected personally by Himmler, the Reich Commissioner for Strengthening German Nationhood, who was responsible for the development of the Nazi mechanisms of terror and extermination of Jews. Aharon’s father was murdered, but his mother miraculously avoided being taken to Treblinka.

The children born in the Ghetto had no chances of survival. To save her baby, Aharon’s mother escaped from the Ghetto through the sewers to the Aryan side, hoping to find help there. A Polish woman, encountered by a chance, sheltered them for one night.

Then, to improve her child’s odds, the mother decided to leave Aharon in the Children’s Home named after Priest Baudouin, the founder of the first Warsaw “foundlings’ home”. The director of the institution, Dr. Maria Wierzbowska, and the “Grey nuns” working there sheltered other Jewish children, too. In the orphanage Aharon was baptised, received the names Feliks Kajetan, and after the war he was adopted by a Polish family from Toruń.

Aharon’s mother also managed to survive the war in a work camp near Częstochowa. She was able to find her son only in 1946. After several years spent in Łódź, in January 1950, seven-year-old Aharon and his mother emigrated to Israel.

Even today, the tragic story of the early childhood of little Feliks Kajetan underlies an important part of Professor Seidenberg’s activity, aimed at deepening the understanding between the Poles and the Polish Jews. As Professor Szewach Weiss remarks in his review, “The gehenna he experienced in inhuman, devilish conditions left a permanent trace, visible in his later activity connected with the realization of human-humanistic challenges”. A significant element of this activity is realizing the purpose of honouring those Poles who during WWII risked their own lives to save Jews. During the ceremony of awarding the title “Righteous among the Nations” to Maria Wierzbowska, who was the director of Priest Baudouin Children’s Home under the German occupation, for giving help and risking her own life for the sake of others, Professor Seidenberg spoke on behalf of the saved Children of Holocaust:

Ms. Wierzbowska’s attitude is a proof of love for the human being, love for the child, regardless of the religion, race, or origin... She believed that every man had the right to live... She saved others, exposing herself to danger. We, the children who survived, are the best evidence that whatever she did was truly worth it. I wish to express my gratitude for allowing me to escape hell, and to live a normal human life…

Professor Seidenberg’s activity in this field is well-known and appreciated in Israel; when on the 60th anniversary of the Warsaw Ghetto Uprising the Israeli delegation arrived in Warsaw, Professor Seidenberg was one of the representatives, invited by the then Prime Minister, Yitzhak Rabin.

On his arrival in Israel, Aharon attended the primary school in Tel-Aviv in years 1950–1958, and the secondary school in 1958–1962. After finishing school, he completed his military service in the Israel Defence Forces. In 1967 he began his studies at the Hebrew University in Jerusalem, and after the Six-Day War he left for Los Angeles. He studied at the University of California, where his B.A. major was Modern American History, and his minor – Jewish Philosophy. In 1969 he started the M.A. course in History, at the same University, which he completed in 1970. As an M.A., he continued his studies in Pedagogy, choosing the History and Development of Modern Universities as his major specialization. In 1974 he obtained the degree of Doctor of Humanities, awarded for the dissertation concerning the nineteenth century educational reform at the Harvard University.

Professor Seidenberg returned to Israel in 1974 with his wife and two children. In 1979 his third child was born. In Israel, he began work in the Beit Berl Teacher-Training College, and at the Tel-Aviv University, the Hebrew University of Jerusalem, and the University in Beer-Sheva. Development and reforms of the educational system are still the main field of Professor Seidenberg’s academic and organizational activity. Professor Szewach Weiss emphasizes that “the Jewish nation, on its return to the old homeland, began the process of integrating different tribes constituting the nation. It was accelerated Messianism. Aharon Seidenberg devoted himself to education. It was the most important instrument of integration of the old and the new nation”. His greatest achievements in this field are connected with the subsequent stages of reform of the teacher-training system in Israel. Already in the 1970s and 1980s Professor Seidenberg was a member of committees called up by the Israeli Ministers of Education; the task of those committees was transformation of teacher-training colleges into pedagogical academies.

In 1984 Professor Seidenberg was elected the Rector of Beit Berl College, the leading teacher-training centre. He held this position for almost 25 years (until 2008), and at the same time he gave lectures at the Hebrew University of Jerusalem and the Tel-Aviv University. Owing to Professor’s activities, Beit Berl has been setting the trends in teacher-training since the 1980s until today, and has actively worked towards raising the status of the teaching profession in the society. In the early 1990s, Professor Seidenberg was a member of the committee led by Professor Benny Kedar from the Hebrew University, and supervised directly by the Council for Higher Education. This committee evaluated the reforms of teacher-training, which had been introduced ten years earlier. Preparing the new concept of teacher-training, Professor Seidenberg cooperated closely with two ministers of education: Zvulun Hammer, and Issac Navon, who was later the President of Israel. It was Issac Navon who, appreciating the innovations introduced at the College run by Professor Seidenberg, merged it with seven other colleges, including the School of Art and the Arab Teacher Training College. Thus he decided about the unquestioned leadership of Beit Berl in the realization of the teacher-training reform, about the introduction of M.A. degrees for teachers, and about making Beit Berl not only an educational, but also an academic centre. In years 1990–1994 Professor Aharon Seidenberg was the chairman of the Council of Rectors of Teacher Training Colleges. In 1992, in recognition of his merits, the Minister of Foreign Affairs, Shimon Peres, and the Minister of Education, Shulamit Alloni, nominated him as a representative of Israel in the Delegation of the European Community.

Professor Aharon Seidenberg was not only a practitioner, introducing interesting innovations in his College. He is also a successful historian and theoretician of modern academic education. His doctoral dissertation, on the educational reforms at the Harvard University, was published in 1974. It presents the development of academic education in Harvard from the middle of the nineteenth century to the present times. The dissertation shows how Harvard was transformed from a traditional college into a modern university, and what role it played in the society. In the transformation process, the crucial factor was not only academic research, but also the change in the relations between the teachers and the students’ circles. The Author devotes a lot of attention to the controversies in the University teachers’ views, concerning Darwin’s theory. The Darwinism debate, even though it had little influence on the institutional development of the University, did raise its academic status and became the power that united members of the new social group: “professional scientists”.

A summary of Professor Aharon Seidenberg’s experience in reforming the Israeli teacher-training system, and at the same time a comparison with other countries’ systems is presented in the article written in cooperation with Professor Tamar Ariav, Ferment in Education: A Look Abroad, published in a collective work by the University of Chicago in 1995. The article presents the general background of the complex structure of the Israeli society, and describes the educational system, emphasizing the special role of Beit Berl College. The review includes a critical analysis of the present situation and indicates the potential paths of the future development.

An important aspect of Professor Seidenberg’s activity is working towards a better understanding and cooperation between various minorities in Israel. This is best illustrated by the fact that Beit Berl includes an Arab College, attended by the Palestinian youth. It is the only initiative of this kind in teacher-training units in Israel, and it was widely commented on, evoking not only positive reactions of the society. Professor Żaliński, recalling his visit to Beit Berl College, writes: “already during the breakfast in the college canteen we encountered Jewish and Arab students sitting and laughing together. We were surprised to see this, as we were aware of the conflicts and tensions between the two nations”. In turn, Professor Szewach Weiss remarks, noticing Professor Seidenberg’s achievements in this field: “While fulfilling his duties, he earned a special place in the world of pedagogical sciences. He created an educational system characterized by integration of Jewish ethnic groups, but also integration between the Jewish majority and the Arab minority”. Then he continues: “Influenced by Professor Aharon Seidenberg, the Beit Berl College became a bridge between the two nations inhabiting Israel”.

His personal fate, and his belief that even a deep-seated animosity can be transformed into friendly cooperation through better understanding of each other, made Professor Seidenberg take up actions not only restricted to Israeli citizens of Arab descent, but also ones that concerned developing friendly relations between Jews, Germans and Poles. Professor’s activity in Germany and his cooperation with such organizations as the Seidel Foundation and the Ebert Foundation were appreciated by the President of Germany, who awarded him the Silver Cross of Merit.

In Professor Seidenberg’s cooperation with Poland, our University plays an important role. In 2006 Professor Seidenberg and our Rector, Professor Henryk Żaliński, signed an agreement on scientific, didactic and cultural cooperation between our Universities. The agreement concerns: undertaking cooperative research and participation in international research and didactic programmes; exchange of syllabuses and curricula; cooperative organization of conferences and research symposia for both the academics and the students; teachers, students and doctoral students exchange; scientific publication exchange; co-publication of cooperative research results; and supporting the employees of the partner University in their applications for government scholarships and research internships in Poland and Israel. Until the present day the agreement, prolonged by the current Rector of the Beit Berl College, Professor Tamar Ariav, has resulted in eight international academic conferences, the effects of which have been published. Within this cooperation framework, over twenty scholars of our University (specialists in Polish Philology, Philosophy, History and Neo-philology) gave lectures at Beit Berl, and over a dozen of Beit Berl scholars lectured at our University. Last, but not least, the agreement enables an annual exchange of about ten students from each university. Professor Henryk Żaliński concludes his review with the following statement:

The title of Doctor Honoris Causa is awarded to outstanding, creative, inventive, extraordinarily intelligent people, whose activities may be an example to follow. Such people should be persons of impeccable morality, able to take not only bold, but also clever and socially needed decisions. Undoubtedly, Professor Seidenberg is such a person: an excellent organizer of the Israeli educational system, owing to whom the teaching profession achieved high prestige. Professor Seidenberg has contributed not only to bringing together various ethnic and religious groups in Israel, which is evidenced by the academic space of Beit Berl, shared by Jewish and Arab students, but also to building – more globally – friendly relations and cooperation between Jews, Germans and Poles. With all his busy, active and creative life – though it also included difficult and tragic moments – Professor Seidenberg proves that he fully deserves to be distinguished with the highest possible honour our University can award. Therefore I definitely support the motion put forward by the Council of the Faculty of Philology, to award Professor Aharon Seidenberg the degree of Doctor Honoris Causa of the Pedagogical University of Kraków.

Professor Szewach Weiss concludes that Professor Seidenberg’s activity “has left a permanent trace on the pages of the history of our country. He is the one for whom peace is the ultimate purpose. Therefore, from the academic and moral perspective, I recommend that Professor Aharon Seidenberg be honoured with the degree of Doctor Honoris Causa of the Pedagogical University of Kraków”.

The above-quoted opinions are obvious proofs that Professor Aharon Seidenberg can proudly repeat after Horace: Exegi monumentum aere perennius.

Prof. Mariusz Misztal
Translated by Anna Ścibior-Gajewska

Przyciski Intranet Książka telefoniczna Poczta Radio Spektrum EN RU UA BiP Facebook GoldenLine YouTube Twitter

Projekty EFS
Przewody doktorskie
Konkursy
Konkurs o indeks
Copyright Uniwersytet Pedagogiczny ©